II. Das Volk.

Wald, gung ar'n noch. Wie ar nu sochte nochschleiche thot, trof ar'n zohm Wulf, dar am drüb'r wor, dos ergogte Schof salb'r z'frass'n. Do larnte de Bau'r, doß Ort nich vun Ort leßt un doß ong'burne Unört nuch schterker is, wie's on'rzugne Geg'nthel, worholm m'r ach z' söge pflagt: Ong'bur'n bleit unv'rlur'n.

In en Durfe worn e Pör orme Leite, dar'n Sühn uff d'r Wannerschoft wor. Weil ar obb'r nich schreibe kunnte, do erfuhr'n de Eltern lange nischt vun'n. Zuletzt kom dan gungen Monn enne Sehnsucht noch d'r Hemde on un ar mochte sich mit en Annern un 'ner schien'n Summe Gald, dos ar sich d'rsport hütte, uff'n Wag. Uff d'r letzten Togreise nog senn Geburtsurt fiel'n ein, senne Eltern ze iberroschen. Ar wullte bei dann, obb'r sei Reisegefahrte sullte in Werthshause einkehre un'n fulgende Murgen kumme un nog'n hämgekehrten Suhne froge. Noger erscht wulle ar sich ze erkenn gabe. Bede gunge Bursche husst'n vun dan unerworten Widdersinne gruße Frede ze derlam. Dar gunge Mensch kom spät Obens ze senn Eltern und thot fer gute Zohs'gen um Harbrig bitte. Do se'n nich kannten, wullten se'n nich beis'ch uffnahme. Wie ar obb'r wagen ihr'r Bedenklichket aus senn Resebünnel glei en pör'n Güll'n rausnohm un'n dann gob, do willigt'n se ein. Müde vum lang'n Wage, legte sich dar Sühn zeit'g schlofe un freite sich uff'n fulgenden Murgen. Obb'r de Frâ redte ihrn Monne vun dan Galle des Fremm vur un nu mochten se en bies'n Rath. D'r Vöter hulte de Ort un schläte senn egnen enz'gen Suhn tudt. 'n Tog dernog kom dar Reisegefahrte un fräte noch'n Fremm. Se legn'ten, doß se'n g'sahn hett'n. Do sête ar, 's wer ihr Suhn g'wäsen un b'schriep'n, wie ar ausg'sahn. Do sing'n de béd'n guttserbärmlich ze schrei'n on, weil se ihr egnes Kind dermurdt hütt'n. Dar Burfoll kunnte nich v'rburg'n bleibe un de b'sterzten Eltern lekn'ten ach nich. Alle béde mußt'n unner Hengers Händ'n starbe.

Giebner.

Kraftsdorf.

's gung é Sêmonn aus ze sên sen Sôm un indam ha sête, ful Etlichs an d'n Wagk un wor z'trät'n un de Bugel unger d'n Himmel froß'ns uff. Un Etlichs ful uff'n Fels un do's uffgung, v'rdurrt's, dorim, doß's nich Sofft hütte. Un Etlichs ful mittelwäge unger de Durrn un de Durrn gangen mit uff un d'rstickt'ns. Un Etlichs ful uff e gut Land un's gang uff un trug hunnertfelt'ge Frucht. Do ha dos säte, schreite ha: War Urn hot z'härn, dar hiere. 's frät'n 'n add'r säne Jünger un sät'n, wos dos f'r e D'rzahl'g wer? Ha add'r säte: Eich is g'gam z'wiss'n dos G'hemniß des Reichs Gutts, dan Ann'rn in Gleichens'n, dos se's nich sän, eb se's schun sän, un nich v'rstin, eb se's schun hîrn. Mad. Seydel.

Roben.

Ha lët'n en ann'res Gleichens vur un sproch: Dos Himmelreich is glei 'n Mensch'n, dar gut'n Sôm uff sen Ocker sête. Do add'r de Leite schluf'n, kom sei Feind un sête Unkraut zwisch'n 'n Wêz'n un gung d'rvun. Do nu dos Kraut wucks un Frucht brochte, do song sich a dos Unkraut. Do tröt'n de Knachte zu 'n Hausvôt'r un sproch'n: Harre, hoste nich gut'n Som uff den Ock'r g'sêt? Wuhar hot'r en dos Unkraut? Ha sproch zu 'n: Dos hot der Feind g'thon. Do sproch'n de Knachte: Willst'n, doß m'r hingîhn un's ausgat'n? Ha sproch: Ne, uff doß 'r nich z'gleich 'n Wêz'n mit ausrost, so 'r dos Unkraut ausgatt. Laßt bed's met nanger wackse bis z'r Arn un um d'r Arnzeit will ich zu 'n Schnitt'rn soge: Sommelt z'vur dos Unkraut un bringt's in Bünnel, doß m'rsch v'rbrenne; add'rst d'n Wêz'n sommelt m'r in mene Scheinen. Buschendorf.