3. Die Mundart.

Leumnitz.

's gang e Semonn aus z' sen sen Som un indam ar sete, ful Enig's an d'n Wagk un word v'rtrat'n un de Bugel unnern Himmel froß'ns uff. Un Enig's that uff'n Fels fall'n un do's uffgang, v'rdurrt's dorim, doß 's kenn Soft nich hotte. Un Enig's that mitt'n unn'r de Durrn fall'n un de Durrn that'n uffgihn un d'rschtickt'ns. Un Enig's that uff gut Land fall'n un uffgihn un trug hunnertfelt'ge Frucht. War Urn hot z' hern, dar hēre.

Thrändorf.

Großaga.

Ich dächte nu, noch menner Ort
Wull ich dos Deng ganz anners deite.
Ich ben zwor nich su huch gelort,
Wie du, doß ich mit Harrn konn streite,
Dach dächt ich, doß dergleichen Sochen
De jonge Parschel selber mochen.

Wu holbg a jonger Pursche kon
Drei Wartel met an Medel kuse
Un's Medel hot Gefolln doron,
Glei wards en Arnst un ha werd luse.
A Wittmonn ober schlecht ganz schtille,
Ha denkt, dos Medel werd glei wille.

Un su wullns a de Medel ho.
War met Gewalt well uff se starme,
Dan well ich in Vertrauen so,
Ha kreit nischt vun dan ganzen Larme.
Dann war well kluge Bugel fange,
Dar weißt den Leim nich uff der Stange.

b) Im Oberlande.

Triebes.

Sohn. Vöt'r, de Leit thun nu olle sog'n, 's wärsch 's Korn olls bei uns d'rfrurn; ich wor obb'r drauß'n un hob net viel gesahn, es soch gu noch olls ganz grinn.

Vater. De host's Korn net racht ong'sahn. Erscht soch'n de Ecker ganz weiß; itze is dos, wos noch net ausgeschoßt war, ibber dos d'rfrurne in de Heh gewochs'n un m'r denkt, 's is widd'r grinn. Wenn obbers Drasch'n lus gitt, do werd vum Schuck epp'r e Vertel warn. Un do dos d'rfrurne nimm'r wechst, su werd a wenger Schtruh. Un wenn nu vollkst Kriek warn sellt, su wirsch vern Bau'r un vern Handwerksmonn schlacht wärn, do uff manch'n Flack'n de Erdepfeln net orntlich uffgenn un a weng Aussicht uff Futt'rbau is.

S. Vöt'r, he, denk d'ersch nor, ich wor itze driem 'n Schtenbruch, Herre, do kom unn'r Nochb'r vun d'r Arg'rniß, dar hotte su sär g'soff'n. Itze kom 'r nu ūm rei g'dolzt un ful g'rode nei'n Schtenbruch. Do homm'n de Leit rei'n sei Haus g'trog'n. Do kom gleich sei Fra raus, di sät: Gî nor um Gutts will'n En'r nuff zu'n Dukt'r. Wie d'r Dukt'r kom, sät'r, 's wär ke Hilf, dar meßt schtarm. Un itze is'r glei g'schtorm.

S. He Vöt'r, de Leit thun sog'n, hei'r wier obb'r viel G'trēde g'baut. Riebs'n, Lein un Kopps, di gäm su sär viel Fl. Wenn thun 'nn mîr unn'r Korn ômoch'n?

10 *